Το βάθος εισαγωγής ενός αισθητήρας θερμοκρασίας που χρησιμοποιείται στο πεδίο μπορεί να επηρεάσει την ακρίβεια της μέτρησης. Στις περισσότερες εφαρμογές, το βάθος εισαγωγής υπολογίζεται με βάση τον κεντρικό άξονα του αγωγού. Αυτή η μέθοδος είναι κατάλληλη για τις περισσότερες εφαρμογές. Ωστόσο, για αγωγούς μεγάλης διαμέτρου, πύργους, κλιβάνους και άλλες εφαρμογές μέτρησης θερμοκρασίας, η μέθοδος αυτή ενδέχεται να μην είναι πάντα κατάλληλη. Μπορεί να οδηγήσει σε περιττό κόστος υλικών ή να δυσχεράνει την εγκατάσταση και τη στερέωση.

Όταν ένα ρευστό ρέει μέσα από έναν αγωγό, οι διαφορετικές ταχύτητες ροής μπορούν να οδηγήσουν σε δύο κύρια μοτίβα ροής: στρωτή ροή και τυρβώδης ροή.

Η ταχύτητα του ρευστού είναι γενικά υψηλότερη στο κέντρο του αγωγού και χαμηλότερη κοντά στο τοίχωμα του αγωγού. Όταν η ταχύτητα ροής είναι χαμηλή, το ρευστό ρέει σε στρώματα με ελάχιστη ανάμειξη μεταξύ τους. Αυτό είναι γνωστό ως στρωτή ροή.

Καθώς η ταχύτητα ροής αυξάνεται σταδιακά, οι γραμμές ροής αρχίζουν να ταλαντώνονται με κυματοειδή μορφή. Η συχνότητα και το πλάτος αυτών των ταλαντώσεων αυξάνονται με την ταχύτητα ροής. Αυτό είναι γνωστό ως μεταβατική ροή.

Όταν η ταχύτητα ροής γίνει αρκετά υψηλή, οι γραμμές ροής δεν είναι πλέον ευδιάκριτες. Στο πεδίο ροής σχηματίζονται πολυάριθμες μικρές δίνες και η στρωτή δομή διασπάται. Τα γειτονικά στρώματα ρευστού όχι μόνο ολισθαίνουν μεταξύ τους αλλά και αναμειγνύονται. Το ρευστό κινείται τότε ακανόνιστα, με συνιστώσες ταχύτητας κάθετες στον άξονα του αγωγού. Αυτός ο τύπος ροής ονομάζεται τυρβώδης ροή.

Υπό συνθήκες τυρβώδους ροής, ο αισθητήρας θερμοκρασίας χρειάζεται μόνο να διεισδύσει μέσα από το σχετικά λεπτό στρωτό οριακό στρώμα κοντά στο τοίχωμα του αγωγού για να μετρήσει τη θερμοκρασία του μέσου με σχετικά μικρή διακύμανση.

Υπό συνθήκες στρωτής ροής, οι μεταβολές της θερμοκρασίας ανάντη ανιχνεύονται πρώτα στο κέντρο του αγωγού και στη συνέχεια σταδιακά κοντά στο τοίχωμα του αγωγού. Η μεταβολή της θερμοκρασίας που ανιχνεύεται περίπου στο ένα τέταρτο της διαμέτρου του αγωγού καθυστερεί ελάχιστα σε σύγκριση με το κέντρο.

Για τον λόγο αυτό, το βάθος εισαγωγής ενός αισθητήρα θερμοκρασίας δεν χρειάζεται να φτάνει πάντα στο κέντρο του αγωγού. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό για αγωγούς μεγάλης διαμέτρου. Διαφορετικά, ο αισθητήρας θερμοκρασίας θα έπρεπε να είναι άσκοπα μακρύς, αυξάνοντας το κόστος και τον κίνδυνο ζημιάς.

Για να διασφαλιστεί η ακριβής μέτρηση, το στοιχείο ανίχνευσης του αισθητήρα θερμοκρασίας θα πρέπει να είναι πλήρως βυθισμένο στο μετρούμενο μέσο.

Τα τυπικά απαιτούμενα μήκη βύθισης είναι τα εξής:

1. Μέτρηση αερίων:

Θερμοζεύγος: το βάθος εισαγωγής πρέπει να είναι μεγαλύτερο από 95 mm.

Αισθητήρες θερμοκρασίας RTD και διμεταλλικοί: το βάθος εισαγωγής πρέπει να είναι μεγαλύτερο από 115 mm.

2.Μέτρηση υγρών:

Θερμοζεύγη, αισθητήρες RTD και διμεταλλικοί αισθητήρες θερμοκρασίας: το βάθος εισαγωγής πρέπει να είναι μεγαλύτερο από 46 mm.

3.Υπολογισμός βάθους εισαγωγής:
Βάθος εισαγωγής αισθητήρα θερμοκρασίας = μήκος σύνδεσης + πάχος τοιχώματος αγωγού + μήκος βύθισης

4.Αγωγοί μικρής διαμέτρου:
Εάν η διάμετρος του αγωγού διεργασίας είναι πολύ μικρή (μικρότερη από 80 mm), θα πρέπει να εγκατασταθεί ένα τμήμα διευρυμένου αγωγού κατά την τοποθέτηση του αισθητήρα θερμοκρασίας.

6.Μέτρηση θερμοκρασίας σε πύργους:
Για γενικό εξοπλισμό πύργων, όταν ο αισθητήρας θερμοκρασίας εγκαθίσταται οριζόντια, ένα βάθος εισαγωγής περίπου 300–400 mm είναι γενικά επαρκές.

Μέτρηση θερμοκρασίας σε κλιβάνους λεβήτων:
Οι αισθητήρες θερμοκρασίας συνήθως εγκαθίστανται οριζόντια. Αφού αφαιρεθεί το πάχος του πυρίμαχου υλικού, ένα θερμοζεύγος χρειάζεται μόνο να εισχωρεί περίπου 150 mm μέσα στον κλίβανο.

Η σωστή επιλογή του βάθους εισαγωγής του αισθητήρα θερμοκρασίας μπορεί να συμβάλει στη διασφάλιση της ακριβούς μέτρησης της θερμοκρασίας, αποφεύγοντας παράλληλα τα περιττά κόστη και την πιθανή πρόκληση ζημιάς στον αισθητήρα.