Sahada kullanılan bir sıcaklık sensörünün daldırma derinliği ölçüm doğruluğunu etkileyebilir. Çoğu uygulamada daldırma derinliği boru hattının merkez çizgisi esas alınarak hesaplanır. Bu yöntem çoğu uygulama için uygundur. Ancak büyük çaplı borular, kuleler, fırınlar ve diğer sıcaklık ölçüm uygulamaları için bu yöntem her zaman uygun olmayabilir. Gereksiz malzeme maliyetlerine yol açabilir veya montaj ve sabitlemeyi zorlaştırabilir.

Akışkan bir boru hattından aktığında, farklı akış hızları iki ana akış modeline yol açabilir: laminar akış ve türbülanslı akış.

Akışkan hızı genellikle borunun merkezinde en yüksek, boru cidarının yakınında ise en düşüktür. Akış hızı düşük olduğunda, akışkan aralarında çok az karışma meydana gelecek şekilde katmanlar halinde akar. Bu durum laminar akış.

Akış hızı kademeli olarak arttıkça, akış çizgileri dalga benzeri bir modelde salınmaya başlar. Bu salınımların frekansı ve genliği akış hızıyla birlikte artar. Bu durum geçiş akışı.

Akış hızı yeterince yüksek hale geldiğinde, akış çizgileri artık net bir şekilde ayırt edilemez. Akış alanında çok sayıda küçük girdap oluşur ve laminar yapı bozulur. Bitişik akışkan katmanları yalnızca birbirine sürtünerek kaymakla kalmaz, aynı zamanda birbirine karışır. Ardından akışkan, boru eksenine dik hız bileşenleriyle düzensiz bir şekilde hareket eder. Bu akış türüne türbülanslı akış.

Türbülanslı akış koşullarında, sıcaklık sensörünün ortamın sıcaklığını nispeten az bir değişimle ölçebilmesi için yalnızca boru cidarının yakınındaki nispeten ince laminar sınır tabakasını geçmesi yeterlidir.

Laminar akış koşullarında, membadaki sıcaklık değişimleri önce borunun merkezinde, ardından kademeli olarak boru cidarının yakınında tespit edilir. Boru çapının yaklaşık dörtte birinde tespit edilen sıcaklık değişimi, merkeze kıyasla yalnızca çok az gecikir.

Bu nedenle, bir sıcaklık sensörünün daldırma derinliğinin her zaman boru hattının merkezine ulaşması gerekmez. Bu durum özellikle büyük çaplı borular için önemlidir. Aksi takdirde, sıcaklık sensörünün gereksiz yere uzun olması gerekir; bu da maliyetleri ve hasar riskini artırır.

Doğru ölçüm sağlamak için sıcaklık sensörünün algılama elemanı ölçülen ortama tamamen daldırılmalıdır.

Tipik olarak gereken daldırma uzunlukları aşağıdaki gibidir:

1. Gaz ölçümü:

Termokupl: daldırma derinliği şundan büyük olmalıdır: 95 mm.

RTD ve bimetalik sıcaklık sensörleri: daldırma derinliği şundan büyük olmalıdır: 115 mm.

2.Sıvı ölçümü:

Termokupllar, RTD'ler ve bimetalik sıcaklık sensörleri: daldırma derinliği şundan büyük olmalıdır: 46 mm.

3.Daldırma derinliğinin hesaplanması:
Sıcaklık sensörü daldırma derinliği = bağlantı uzunluğu + boru et kalınlığı + daldırma uzunluğu

4.Küçük çaplı boru hatları:
Proses boru çapı çok küçükse (şundan daha az: 80 mm), sıcaklık sensörü monte edilirken genişletilmiş bir boru kesiti takılmalıdır.

6.Kulelerde sıcaklık ölçümü:
Genel kule ekipmanlarında, sıcaklık sensörü yatay olarak monte edildiğinde yaklaşık 300–400 mm'lik bir daldırma derinliği genellikle yeterlidir.

Kazan fırınlarında sıcaklık ölçümü:
Sıcaklık sensörleri genellikle yatay olarak monte edilir. Refrakter malzemenin kalınlığı hariç tutulduğunda, bir termokuplun fırın içine yalnızca yaklaşık 150 mm uzanması yeterlidir.

Sıcaklık sensörü daldırma derinliğinin doğru seçilmesi, gereksiz maliyetleri ve sensörün olası hasar görmesini önlerken doğru sıcaklık ölçümünün sağlanmasına yardımcı olabilir.